Spreker in beeld – Theresia Rook

Een klein kerkje met 40 stoeltjes aan de linker- en 40 aan de rechterkant van het gangpad. Een kleine kansel met daarnaast de kist van een bijzondere man. Slechts 47 jaar mocht hij worden. Op de kist staat een bloemstuk met een rode tractor daarop vastgemaakt. Dezelfde tractor die ook bij de ingang van het kerkje staat.

Zijn familie loopt om de tractor heen en veel gevoelens komen zichtbaar omhoog.

Hij had zijn eigen wereldje. Eén die vol met eigen geluiden, woorden en gebaren was. De wereld van Gilles de la Tourette. Hij was alleen en ook weer niet. Hij beleefde sommige elementen van het leven heel intens en voor andere zaken kon hij zich volledig afsluiten. Muziek en concerten waren zijn passie. Hij was fan van de formule 1. Die keek hij het liefst in zijn huisje. Alleen, met de gordijnen dicht. De tv hard aan en vanaf de bank moedigde hij de racers aan.

Maar op de tractor rijden bij zijn bevriende boer van verderop was hem alles. In de laatste dagen van zijn leven wilde hij nog naar de trekkers. Wilde hij rijden met de man met wie hij op die ene rode tractor heeft leren rijden en zo nog een keer het land op gaan. Maar het proces ging snel. Veel te snel en het mocht niet meer zo zijn.

De rode tractor die voor het kerkje staat heeft een wagen eraan vastgekoppeld. Daar wordt de kist opgelegd. Een stoet van mensen loopt daar zwijgzaam achter aan. Bewust zijnde dat de bevriende boer op dit moment voor de allerlaatste keer met hem en de tractor op pad is. Het pad naar de laatste rustplaats.